मोह निसर्गाचा

मोहरून टाकत नाहीत मला मोहरा 
भुलवत नाही कोणताच गोड चेहरा 
हा पण ती आकाशावरची नक्षी 
अन मुक्त विहरणारे कैक पक्षी 
मनमुराद उधळलेले असंख्य रंग 
पहिल्या पावसातला तो मृदगंध 
पहाटेचा पक्ष्यांचा किलबिलाट 
मनसोक्त खळखळणारी लाट 
सांजवेळचा अस्ताला जाणारा भास्कर 
पावसातल भूतलावर पसरलेलं हिरव अस्तर 
डोंगरदऱ्यातून दुथडी भरून वाहणारी नदी 
अन हिमालयावरची बर्फाची लादी 
हिरवीगार शांत पसरलेली वनराई 
सौंदर्यानी भरलेली वसुंधरामाई 
अष्टमीची ती चंद्रकोर 
थुई थुई नाचणारा मोर 
ह्या सार्यांनी मात्र खूप खूप भुरळ घातली 
एक अनामिक अशी ओढ लावली 
- तेजश्री

सुख की दुःख?

पक्ष्यांना स्वछंदी असण्याच 

की बिनआखलेल्या रस्त्यावर आपली दिशा शोधत फिरण्याचा शाप मिळाल्याच 

माणसांना बुद्धिमान असण्याच 

की असलेली बुद्धी वापरात राहण्यासाठीच्या कष्टाचं

प्राण्यांना बोलता येत नसल्याच 

की ह्या हत्यारी माणसाला कधीच जाणीव करून देऊ शकत नाही ह्या हतबलतेच 

झाडांना स्वतःच अन्न स्वतः बनवता येत ह्याच 

की आयुष्यभर एका जागी उभ राहण्याची शिक्षा मिळाल्याच 

जीवाणुना लहान आणि साध असण्याच 

की जन्मभर जगण्यासाठी झगडण्याच 

आकाशाला असंख्य जीवांना छप्पर दिल्याच 

की कायमच टांगत राहाण्याच 

पृथ्वीला लाखो जीवांची आई होण्याच 

की सतत भ्रमंती करत राहाण्याच 

काय आहे ह्या साऱ्यांना सुख का दुःख ?

तेजश्री 

दुःख

फुटावा काचेचा चषक खळSळ

हजार व्हावी त्याची शकलं

तसच काहीस झाल

अन सार आयुष्याच बदलल  

नात आमच तुटू लागलं 

मनाला वेदना देऊ लागलं

जखमांवर जखमा करू लागलं 

असहाय्यतेच्या चक्रात फिरलं 

एक वेळ अशी होती 

झूट सारी नाती होती 

एकमेकांशिवाय जगायची 

कल्पनाच करवत नव्हती 

तेव्हा क्षण युगासारखा वाटायचा 

विरह अजिबात सहन नाही व्हायचा 

आजही क्षण युग सारखा वाटतो 

कारण क्षणोक्षणी दुःखाचा पूर येतो 

कळून जेव्हा मला चुकले 

ह्या जगात सारे एकले 

जगायचे एकुले मारायचे एकुले 

दोष देत आपलेच नशिबाले 

भोग सारे भोगावेच लागणार 

सार काही विसरावं लागणार 

दुःखावर फुंकर घालावी लागणार 

ताकही फुंकून प्यावं लागणार 

तेजश्री 

चेहरे

काही गर्दीतले चेहरे 

लक्ष वेधून घेणारे 

नजर खिळवून ठेवणारे 

भान विसरवून टाकणारे 

मनाला भुरळ पाडणारे 

समोर नसताना आठवणारे 

असताना सार विसरवणारे 

स्व अस्तित्व दर्शवणारे 

सोन्याहूनही चमकणारे 

तरीही मातीत मिसळणारे 

तेजश्री 

हात तुझा हाती हवा

थंड थंड ही हवा 

बेधुंद हा गारवा 

ऋतू प्रीतीचा नवा 

हात तुझा हाती हवा 

गुलाबी गुलाबी पहाट

सौभाग्य शोभे मम ललाट

तुजसाठीचा शृंगार घाट

हात तुझा हाती हवा 

सांजवेळचा रम्य किनारा

बरसणाऱ्या श्रावणधारा 

बेभान वाहणारा वारा 

हात तुझा हाती हवा

रात्रीचे लुकलुक तारे 

निद्रिस्त जग हे सारे 

प्रीतीचे वाहती वारे

हात तुझा हाती हवा

तेजश्री 

मैत्री

मैत्री म्हणजे सुंदर नात दोन जीवांना जोडणारं 

मैत्री म्हणजे गोड गाण हृदयाची तार छेडणारं

मैत्री म्हणजे दवबिंदू गवततृणाला बिलगणारं 

मैत्री म्हणजे चंद्रबिंदू काळोखात उजळवणारं

मैत्री म्हणजे रेशमी बंध घट्ट बांधुन ठेवणारं 

मैत्री म्हणजे मृदगंध आसमंतात दरवळणारं

मैत्री म्हणजे सूर्यबिंब नवी उमेद देणारं 

मैत्री म्हणजे टिंब वाक्याच्या शेवटी लागणारं 

- तेजश्री 

का?

ओळखीचे चेहरे एकदम अनोळखी का वाटतात ?

अनोळखी चेहरे अचानक ओळख का दाखवतात ?

विसरू पाहणाऱ्या गोष्टी नेमक्या का आठवतात ?

आठवणीत ठेवण्यासारख्या अचूक का विसरतात ?

कितीही ठरवूनही काही लोक टाळता का येत नाहीत ?

कितीही ठरवूनही टाळलेले लोक विसरता का येत नाहीत? 

अनेकदा आपण मनाविरुद्ध का वागतो ?

प्रियव्यक्तींच्याच बाबतीत आपण कडवट का होतो?

कळत नकळत आपण दुखावले का जातो ?

आपण आपला राग प्रियजनांवरच का काढतो?

कितीही वाईट वागून जिवलग माफ का करतात ?

कितीही चांगल वागून शत्रू मात्र हेवा का करतात ?

जगाच्या भीतीने आपण मन का मारतो ?

मन मारताना आपलच सुख का हिरावतो ?

ह्या का ची उत्तर काळही का देत नाही ? 

उत्तर मिळवण्यासाठी अख्खा जन्मही का पुरत नाही ?

- तेजश्री 

आकाशातली होळी

कोणतीही असो वेळ

आकाशात रंगांचे खेळ

गुलाबी पहाटे उष्ण रंग उधळला

निळ्या पृष्ठभागावर लाल केशरी पिवळा 

हळू हळू मध्यान झाली

वातावरणात उष्णता वाढली 

आकाशातला गोल पिवळा 

धगधगत्या आगीत तळपला

पांढरा काळा संगे निळ्या

ठसे सुचवती आकृत्या निराळ्या 

झाली सांजवेळ जशी 

जांभळाही साथीला येशी 

मुक्त हस्ते उधलेले रंग 

करून टाकती दंग 

उपरवाला कोणी कलाकार आहे?

न जाणे कुणावर खुश आहे? 

- तेजश्री 

सखा

थांग नाही तुझ्या मनाचा 

थांग नाही तुझ्या मताचा 

कधी प्रेमान जवळही करशील

दुसऱ्या क्षणी दूर लोटशील

तुझ्याबरोबर राहण्याचा आनंद तर आहे  

पण नंतर दूर जाण्याची भीतीच जास्त आहे 

तुझे नवे नवे गैरसमज

तुजपासून दूर लोटतात मज 

माझ्या पासूनच मीच दूर फेकली जाते 

भीतीच्या वावटळात गर गर फिरत राहते 

तुझ्या खांद्यावर विश्वासाने डोक ठेवावं 

अन कपाळमोक्ष होऊन वास्तवाच भान याव 

शारीरिक जखमा कालांतरान भरतीलही  

पण मनाला होणाऱ्या असंख्य कशा भरतील?

तुझ्यापासून दूर असताना जग हे मला खायला उठत

चहू बाजूनी उसणाऱ्या लाटांनी ते व्यापून टाकत 

रोज नव संकट रोज नव वादळ आयुष्यात उठत

दिवसाच्या शेवटी जीवनच नकोस होत 

अजून एक पाऊल अस म्हणत एक एक पाऊल जोडते आहे

तुझ्या बरोबर घालवलेल्या क्षणांना साद मी घालते आहे 

विश्वास वाटतो मला तो दिवस नक्की येईल 

जेव्हा मी तुझ्या अंतरंगाचाच एक भाग होईन 

तेजश्री 

सूर्यास्त

लाल केशरी तबकाएवढ बिंब 

पाहत होत सांजवेळी आपलच प्रतिबिंब 

उधळून असंख्य रंग अवती भवती 

आसमंतात पोहोचलेली त्याची ख्याती 

लोभनीय ते दृश्य दृष्ट लागण्याजोग 

सत्य परिस्थितीचा लागत नाही थांग

कोठून आल? कोठ चालल? प्रश्न पडती हजार 

जलसमाधि घेताना करत असेल ते काय विचार

न थकता न भागात दिन दिनाचीही वारी 

नव दिनाची नविन आशा घेऊन यायचं माघारी 

हर दिनी एक अशी किती चित्र रेखाटली असतील 

मज सारखे आणखीन किती जीव मोहरले असतील 

उष्ण रंग वापरूनही चित्र किती ते सुंदर 

विश्व्याच्या कलाकारापूढे  अपोआप जुळती दोन्ही कर 

- तेजश्री 

चंद्रमा

गवाक्षातून डोकावणारा गरगरीत गोल 

मुख लपवित वृक्षांच्या दाटीत खोल 

स्वछच नितळ प्रकाशाचा सडा

ओथंबून वाहणारा एक घडा 

सारून दूर असंख्य कवाडे 

म्हणे मला तो लाडे लाडे 

कवेत तुझ्या मला विसावू देत 

दृढ आलिंगनात मला हरवू देत 

अतृप्त मन माझे तृप्त झाले 

मार्गालीची कात टाकून चैतन्य आले 

मग शेवटच अवघ्राण घेऊन 

गेला तो दूर दूर निघून 

अचानक झाली जाणीव एकलेपणाची 

ओढ वेड्या मोह जालाची

योजने योजने दूर असून जाणवत नाही त्याच विरह 

कारण जवळ नसूनही तो आहे फक्त माझ्याच सह 

-तेजश्री    

स्त्री

स्त्री म्हणजे दुबळेपणा 

स्त्री म्हणजे कमीपणा 

स्त्री म्हणजे  लाचारता 

स्त्री म्हणजे  असाह्यता 

स्त्री म्हणजे अबला नारी 

स्त्री म्हणजे ओल्या किनारी 

स्त्री म्हणजे यातना 

स्त्री म्हणजे करूणा

स्त्री म्हणजे नशिबाचा फास 

स्त्री म्हणजे वियास 

स्त्री म्हणजे लज्जा

स्त्री म्हणजे सजा 

स्त्री म्हणजे चूल अन मुल 

स्त्री म्हणजे दिशाभूल 

अस ज्यांना वाटतंय 

त्यांना निक्षून सांगायचं 

तुम्ही अजून स्त्रीतल्या स्त्रीत्वाला ओळखलंच नाही 

स्त्रीतल्या शक्तीला अनुभवलाच नाही 

स्त्री म्हणजे माता

स्त्री म्हणजे निरागसता 

स्त्री म्हणजे सौभाग्य 

स्त्री म्हणजे सौख्य 

स्त्री म्हणजे शक्ती 

स्त्री म्हणजे भक्ती 

स्त्री म्हणजे महासंग्राम 

स्त्री म्हणजे सन्मान 

स्त्री म्हणजे धरा

स्त्री म्हणजे मायेचा झरा 

स्त्री पासूनच जग सुरु होणार 

स्त्रीतच सार काही संपणार 

अश्या स्त्रीला माझा सलाम!!!

- तेजश्री 

सहल

एक लांबसडक रस्ता वळणदार

दुतर्फा त्याच्या झाडे उभी दिमाखदार 

सोबतीला बेधुंद वारा गार गार 

अन आकाशात उधळलेले रंग हजार 

आदबीन झाडं या या म्हणतात 

मायेच्या छायेन निवांतपणा देतात 

झाडांच्या कुशीत तुम्ही आरामात पहुडता 

सगळे कष्ट अन ताप क्षणार्धात विसरता 

सोबत असलेल्या गारव्याला देत धन्यवाद 

विसरता तुम्ही सगळे तंटे अन वाद 

आकाशात उधळलेल्या रंगांच वाटते तुम्हाला कुतूहल 

निसर्गाच्या कुशीत निघून जाते सारी मरगळ

खळाळता आवाज ऐकून जाग तुम्हाला येते 

जवळच असणाऱ्या ओढ्याची जाणीव करून देते 

तुम्ही आपसूक ओढ्याकडे ओढले जाता 

गोड पाणी पिऊन तृप्त तुम्ही होता 

ओढ्याच्या किनारचा तो पिंपळ 

पाडतो तुम्हाला एकच भुरळ 

पिंपळावरचे ते सुंदर पक्षी गाणी गातात

तुम्हाला ते खूपच तल्लीन करतात

अशीही एक सहल जवळच्याच वनात

करून पहा एकदा तरी जीवनात 

- तेजश्री 

जगताना

फिरल्यास का कधी हिरव्यागार गवतात 

भिजलायस का कधी मनसोक्त पावसात 

बागडलायस का कधी फुलपाखराबरोबर 

दुलालायास का कधी झाडांबरोबर 

गायलायस का कधी पक्षांसंगे गाणी

वाहलायस का कधी होऊन झऱ्याच पाणी 

हसलायास का कधी खळाळून एकदा 

रडलायास का कधी लहान होऊन पुन्हांदा 

चुकलायस का कधी रोजच्याच प्रवासात 

हरवलायस का कधी कुणाच्या ह्रदयात 

जाणवलय का तुला नव्यान कधी काही 

झाली आहे का कधी शर्टाची ओली बाही 

ओळखलयस का तू तुझ्या सखीला 

बोललायस का कधी मनातले तू तिला 

नशील बोलला तर बोलून बघ 

तिच्यासंगे एकदा फिरून तर बघ

पावसामध्ये एकदा भिजून तरी बघ 

झाडांसंगे एकदा दुलून मग बघ 

पक्षांसंगे गाउन गोड गाणी  

होऊन झऱ्याच नितळ पाणी 

हास म तिच्याबरोबर खळाळून 

रड मग तिच्या कुशीत जाऊन 

एकदा तरी तिच्या मनात डोकावून बघ 

रोजच्याच प्रवासात एकदा तरी चुकून बघ 

नक्की सापडेल तुला नव्याने काही 

अपोआप मिळतील उत्तर सारी काही 

तेजश्री 

क्षण

क्षण आठवणीतले 

क्षण साठवणीतले

क्षण चिब पावसातले 

क्षण टपोऱ्या थेंबातले

क्षण गवताच्या पात्याचे

क्षण एकल्या फुलाचे 

क्षण उन्हातले 

क्षण चांदण्यातले 

क्षण थंडीतले 

क्षण मिठीतले 

क्षण त्याच्या बरोबरचे 

क्षण त्याच्या शिवायचे 

क्षण कधी सुखावणारे 

क्षण कधी रडवणारे

क्षण आपुलकीचे 

क्षण परकेपणाचे 

क्षण अपराधीपणाचे 

क्षण समाधानाचे 

क्षण बरसणारे

क्षण ते पाझरणारे 

क्षण ते हसवणारे 

क्षण गुदगुल्या करणारे 

क्षण लटके रुसणारे 

क्षण फुगून बसणारे 

क्षण समजावणारे 

क्षण हक्काने ओरडणारे 

आठवणीतले सारे क्षण साठवायचे आहेत मला 

तळहातावरच्या  फोडाप्रमाणे जायचे आहे त्याला  

तेजश्री 

प्रश्न

चार नाही चाळीस दिवस झाले तरी 

जेव्हा थेंबरही पाऊस पडत नाही 

तेव्हा शेतकऱ्याच्या जीवाचीच नाही फक्त 

तर सामन्यांचीही होते लाही लाही 

अश्रू डोळ्यातले लपवत लपवत 

देवाला दोष देताना 

आपली चूक नसल्याचा 

अविर्भाव आणताना 

खरच का चूक निसर्गाची 

का खरतर आधुनिकतेची 

प्रश्न पडती किती तरी 

रोजचीच कथा न्यारी 

भरभरून प्रगती करताना 

सहजतेने जग जिंकताना 

पुढची विण घालताना 

आपल्याच हाताने पुढले टाके बंद करताना 

क्षणभर तरी कधी विचार केला असेल 

काय उद्याच तर आपला शेवट नसेल 

आपल्याबरोबर करोडो माणसे मरतील

लाखो जीव नाहक बळी जातील 

जलचर वनचरच नाही तर उभायाचारही जग सोडतील 

ह्रास होईल साऱ्या सृष्टीचा 

ह्रास होईल ह्या बुद्धीचा 

माज करून ज्याच्या जोरावर  

अख्ख जग जिंकल होत 

तिलाही शेवटी झुकत माप घ्यावाच लागेल 

निसर्गापुढे आपल डोक ठेवावच लागेल 

अस सार असताना 

सार काही समजताना 

चार बुक शिकलेल्यांना 

आव्हान करते पुन्हांदा 

जागे व्हा आता तरी

सोडून द्या मनमानी 

वेळ वाया घालवू नका

प्रगती जरूर करा पण

निसर्ग नियमांना डावलू नका 

त्याला राग्येईल अस काही 

कधी कधी वागू नका 

जंगलतोड थांबवा 

प्लास्टिक वर बंदी घाला 

कायद्याची वाट न बघता

मनालाच थोडा आवर घाला 

तेजश्री 

ओढ

धरला आहेस आज हात तर पुन्हा तो सोडू नको 

पुन्हा मला वेडीला अंधारात धाडू नको 

तुझा तो उबदार स्पर्ष अनुभवू देत ना मला 

त्या क्षणाची आतुरतेने वाट पाहूदेत ना मला 

आज नाही उद्या तरी तुला माझ प्रेम तुला कळेल

मग तरी तुझ मन माझ्याचकडे वळेल  

नसेन कदाचित मी कोणी परी किवा अप्सरा 

पण माझ्या प्रेमाचे वाजवू नको असे तीनतेरा 

कळेल जेव्हा तुला की केवळ तुझ्यासाठी भोगल्या मी यातना 

वळवू शकेन का मी तेव्हा तरी तुझ्या मना? 

होतास तू जेव्हा एकला

दोष देत नशिबाला 

विसरू नको त्या वेळेला 

शिकवले होते मी तुला भरारी घ्यायला 

मला कुठे माहिती होत तू एवढ मोठ उड्डाण घेशील 

आणि मग जीवनातल्या सखीला इतक सहज विसरशील 

प्रेम बीम झुठ असत अस तरी नको म्हणूस 

प्रेमाशिवाय जगणारा काय तो माणूस?

मी केवळ तुझ्यावर प्रेम आणि प्रेमच केल

काल केल आज करते आणि उद्याही करीन 

काहीहि झाल तरी तुझ्याशी एकनीष्ठ राहीन 

देऊन तरी बघ ना एकदा हात माझ्या हातात 

विश्वासाने बघ ना एकदा फक्त माझ्या डोळ्यात 

भ्याडासारखा काय डरतोस?

प्रेमाची कबुली द्यायला का घाबरतोस?

हातात हात घेऊन दे केवळ एकदा कबुली 

राहीन मी मग बनून तुझी सावली 

तू बासुरी तर सूर मी तयाचे

तबला तू जर बोल मी तयाचे 

कळणार कधी तुला हे मोल तुझ्या प्रियेचे 

तिच्या डोळ्यातल्या भावनांचे

भेटीच्या ओढ़ीचे 

अन स्पर्शाच्या आसुसतेचे 

तेजश्री 

लाट

निळ्याशार समुद्रात राहत होती एक लाट 
तिला तिच्या रूपाचा होता मोठा थाट माट

ऐकून एकेदिनी रुबाबदार किनाऱ्याची कथा 

ह्या छोटीला राहिली नव्हती स्वस्थता 

निघाली मग एकटीच शोधत रस्ता 

आणि खाल्ल्या वाटेत म खूप खस्ता 

अखेर बघून तो किनारा चमकदार 

निघाली ती आणखीनच दिमाखात 

मिळाली जेव्हा त्यांची नजरेला नजर 

किनार्याने पसरवले दोन्ही कर 

आपल्या भाळून रुपाला बोलावतो आहे हा आपल्याला 

असे वाटून मग ती जाऊन बिलगली त्याला 

रंगवली होती स्वप्ने तिने त्याच्या बरोबर बांधण्याच्या जन्मगाठी 

माहीतच नव्हते वेडीला काही नाती असतातच तुटण्यासाठी 

तेजश्री 

अबोला

तुझा अबोला मला आता सहन होत नाही
तुझ्या आठवनीन शिवाय एक दिवस जात नाही

इतरांनी तुला काही बोलल तर मला खपणार नाही
कुणाचीच अरेरावी मी ऐकून घेणार नाही

इतरंचा राग म नकळत तुझ्यावर निघतो
क्षणभरासाठी का होईना पण सयंम माझा ढळतो

तुला दुखवताना मी स्वतःलाच वेदना देत असते
स्वतःच्या हाताने स्वतःलाच जखमी करत असते

ह्या जखमा तर इतक्या खोल असतात
की कितीहि समजूत काढली तरी कधीच भरून येत नसतात

तुझ्या आठवणींवर जगताना ओल्या होतात डोळ्यांच्या किनारी
तुझ्या आठवणीत सरतात एका मागून एक रात्री

मी प्रेमाची कबुली देण्यासाठी अव्यक्तच राहीन कदाचित
ह्याचा अर्थ असा नाही की मी प्रेमच करत नाही

तुझ्या बद्दल वाटणारी तळमळ तितकीच उत्कट आहे
तुझ्यावरची प्रीत तेवढीच सच्ची आहे

मी काही न बोलता कळेल का तुला सगळ काही?
शब्दांची मदत न घेता उमगेल का तुला कधी काही

तुझ्याबद्दल मी पहिल्या पासूनच खूप Possesive आहे
आता आयुष्याच्या वळणावर मला तुझी साथ हवी आहे

सांग ना तू मला साथ देशील का?
ह्या वेडीला समजून घेशील का?

तेजश्री

लघुकथा

स्वप्नांच्या दुनियेतून आला एक कुमार

पांढऱ्या शुभ्र घोड्यावर होऊन स्वार 

हात घेऊन म माझा हाती 

घातली मग अंगुठी मधल्या बोटी 

म्हणला मग बसून दोन्ही गुडघ्यांवर 

खूपच फिदा आहे राणी मी तुझ्यावर 

मग मी ही ठरवलं मनाशी 

गंमतच करूयात ह्याच्याशी 

उठवून त्याला दोन्ही हातानी 

बांधली पट्टी दोन्ही नयनी 

फिरवले त्याला मग स्वतःभोवती 

शोधायला लावले मला मैत्रिणीनमधुनी  

अट अशी मी घातली होती 

पूर्ण करायला मिळेल एकमेव संधी 

स्पर्श करायचा नाही कुणालाच 

प्रश्न विचारायचा नाही कुठलाच 

मनात म्हटल मग आता 

निघून जाईल ह्याची हवा 

म्यानातली तलवार हातात घेऊन 

प्रत्येकीच्या गळ्याशी रुबाबात धरून 

घेतला होता अंदाज त्यानी 

एकेकीच्या निकटी जाउनी 

श्वासांच्या एकसंध लायीवरून 

ओळखले त्याने एकीला शपथेवरून 

विचारले जेव्हा मग मी त्याला 

करशील विवाह तिच्याशी, ओळखलेस तू जिला ? 

आत्मविश्वासाने हो जेव्हा तो म्हणाला 

त्याक्षणीच हरवले मी स्वतःला 

एक प्रश्न विचारू का तुला?

ओळखलेस अचूक कसे तू मला?

उत्तरला तो मग त्यावरती 

अग तू तर माझी सखी सोबती 

पाहण्यासाठी मला तुजला 

आधार तो नयनांचा कशाला?

राणी हा प्रश्न मला नको विचारू

विचार तुझ्या श्वासांना का झाले ते फितूर ?

लाजेने घालून मग खाली मान

बसले होते मी विसरून भूक आणि तहान 

राणी, किती लपवशील अजुनी 

किती दूर जाशील माझ्यापासूनी?

आता तरी दुरावा सोड ना

एकदा फक्त काबुल कर ना

म्हण ना एकदा बघून माझ्या डोळ्यात

बसवले आहेस तू मला तुझ्या ह्रदयात

मी देणार त्याला प्रेमाची कबुली 

एवढ्यात अचानक जग मला आली 

मग चिडचिड करून स्वतःशी 

न्याहाळून मग मी बोलले प्रतिबिंबाशी 

खरच असा राजकुमार येईल का?

घेऊन त्याच्यासंगे दूरदेशी मला नेईल का?

- तेजश्री  

कौलारू घर

एक कौलारू घर मस्त 

घरामागची पडवी प्रशस्त 

पलीकडे पोफळीची बाग खास

बागेत एक विहीर झकास 

तेथून जाणारी एक पाउलवाट 

नेऊन सोडते केवड्याच्या वनात 

वनाच्या पलीकडचा किनारा रुबाबदार 

त्याच्या पायाशी लोळणारा समुद्र निळाशार 

सागराचे वास्तव्य क्षितीजापर्यंत थेट 

तिथे त्याची होते आकाशाची भेट

आकाशात दरवळणारा लाल मातीचा सुवास

आहे की नाही आमच्या कोकणात बात काही खास!!!!

-तेजश्री  

आयुष्याच गणित

दिवसा ढवळ्या आकाशात काळे ढग दाटून आले 

त्याच्याशी मग जीवनाच गणित अपोआप जुळवले गेले 

काळे ढग डोळ्यांसमोर बेभान होऊन नाचत होते 

वाऱ्यासंगे  धुंदीत ते दंगा मस्ती करत होते 

इतक सगळ सहज घडल की प्रश्नाला जागाच नाही उरली 

पण नियतीच्या निकाल बघून अस्वस्थतेची ठिणगी पडली 

अख्खा दिवस समोर असताना दाटलेला हा काळोख 

आरशात पाहून स्वतःचीच पटणार नाही ओळख 

त्यातच मग एक गर्जना झाली 

दाटलेल्या ढगातून जोरात वीज कडाडली 

विजेची ती आरोळी ऐकली 

अन काळजाचा ठोका चुकवून गेली 

इतका भयाण दिवस एका माळरानावर एकटीने काढायचा तरी कसा?

ह्या दिवसाचा शेवट होईल कधी अन कसा?

किती ह्या इच्छा अन किती आकांक्षा 

किती जबाबदार्या  अन किती त्या अपेक्षा

फुल उमलायच्या आधीच कोमेजणार तर नाही 

अपेक्षांचं ओझ झेलताना नाव तर डुबणार नाही 

हे जीवन सुंदर आहे अस  ठासणाऱ्याना  प्रश्न नाही का पडत?

एवढ ओझ उचलताना कणा नाही का मोडत 

समाजाच्या बंधनापुढे किती वेळा झुकायच

इतरांसाठी आपण किती दिवस झीजायाच 

एक सकाळ तरी अशी येईल का?

सुखद धक्याने नाहून टाकेल का?

भयानक वातावरणातून कधी सुटका होणार 

समाजाची बेदी कधी हातातून निघणार 

नव्याने अपेक्षा करावीशी वाटते 

देवाकडे एकच प्रार्थना मी करते 

ह्या लोकांना थोडी बुद्धी तू दे 

संयमात राहूनही मुक्त ह्यांना होऊ दे 

- तेजश्री 

आकाशातल भांडण

आकाशात एकदा मोठ भांडण झाल 

ढगानी विजेच कंबरड मोडल 

वीज म खूपच भडकली 

सणसणीत ढगाच्या कानाखाली भडकावली 

आकाश बाबांनी म मध्यस्ती केली 

अंगाला हात न लावण्याची तंभी दिली 

जे काय बोलायचं ते तोंडानी 

बोलायचं नाही काही हातानी 

जर कोणी काही वेड वाकड वागाल 

तर मग आपल्या घराला मुकाल

मग दोघात झाला करार 

शाब्दिक "बाचा-बाची" न घेतला पुढाकार 

तू समजू नको स्वतःला कोणी फार महान 

माझ्या पुढे तु तर आहे खूपच लहान 

तुझ आयुष्य ते किती 

अन नखरे ते किती

तुला पाहून मोठे लहान सारेच घाबरतात 

तुझ्या फणकारण्याला भले भले दचकतात 

म्हणून अस नको समजू मी तुला घाबरीन

घाबरून तुझ्या हात पाया पडीन 

वीज ताई काय म गप्प बसणार होती 

वाटेल ते बोललेलं ऐकून ती घेणार नव्हती 

वीज ताई खेकसली म घुश्यात 

काळ ढूस थोबाड पहायलय का जरा आरश्यात 

एवढा अगडबंब तू, खा खा खातोस 

वाराकाकांचा ओरडा खाऊन म कसा मुळू मुळू रडतो 

माझ्याकडे बघ मी आहे किती सुंदर 

माझ नर्तन कौशल्य म्हणजे दुधात साखर 

तुझ्याकडे आहे का अशी काही कला

तू तर मुलखाचा रडका कुठला 

असुदेत असुदेत रडका असलो मी जरी 

आवडता आहे मी धरणीवरती 

माझ्या रडण्यातून पाऊस हा पडतो 

अख्या धरणीला सुजलाम सुफलाम करतो 

नाहीतर तू बघ स्वतःकडे, असून एवढी देखणी 

बालबच्याना तर वाटते तुझी भयंकर भीती 

तडा तडा नाचून काही कला नसते सादर होत 

तांडव नृत्य करून मन नसत जिंकता येत 

स्वतःकडे बघ आधी 

मग बोट उठव माझ्यावरती 

वीज आता शरमेने पंढरी फटक पडली 

ढग दादाची तिने माफीही मागितली 

माझ चुकल बाह्य रूपावर मी गेले 

अन तुझ्याशी विनाकारण भांडले 

ढगानेही म विजेला मैत्रीण मानल 

कधीच न भांडण्याच वचन दिल  

खरच मित्रहो असच असत ना आपलहि 

आपणही भुलतो बाह्य रुपावरती

ढगात आणि विजेत मग झाला एक तह 

राहायचं ठरवलं त्यानी एकमेकांसह 

आता ते गुण्या गोविंदाने राहतायत 

एकमेकांना ते समजून घेता आहेत 

जेव्हा तिराहीत कोणी त्यांच्या मध्ये येतो 

तेव्हा मात्र विजेच्या तोल जातो 

कडाडून ती साऱ्या विश्वावर ओरडते 

आमची मैत्री न तोडण्याच सुनावते 

आपलीही मैत्री अशीच असावी 

एकमेकांना समजून घेणारी 

अन एकमेकांची उणीदुणी न काढणारी 

आणि हो प्रेमाच्या पावसाने दुनियेला चिंब भिजवणारी 

- तेजश्री 

मी मलाच हरवले ...

तारकेचे तन माझे चांदण्यांनी माखले 

सागराचे मन माझे प्रेमासाठी तहानले 

रातराणीचे नयन माझे काळोखात भिजले

काजव्याचे भान माझे प्रकाशात हरवले 

मुंगीचे हे पाय माझे देशोदेशी भटकले 

सोन्याचेहे हात माझे कारागीरीत बांधले 

ठीगळाचे कातडे माझे कैक ठिकाणी उसवले 

अजगराचे आतडे माझे पुन्हा पुन्हा पिरगळले 

कमळाचे मत माझे खोलखोल बुडाले 

लेखणीचे शब्द माझे तुझ्यापाशी अडकले 

आयुष्याच्या सकाळी सकाळी मी मलाच हरवले 

मी मलाच हरवले मी मलाच हरवले.......

तेजश्री 

पाउस आठवणीतला.....

पाउस रिमझिमणारा 

पाउस बरसणारा 

पाउस कोसळणारा

पाउस चिंब करणारा

पाउस स्वतः भिजणारा 

पाउस तुलाही भिजवणारा 

पाउस म्हणजे श्रावणधारा

पाउस म्हणजे गार वारा

पाउस म्हणजे  चातक पक्षी

पाउस म्हणजे सुंदर नक्षी 

पाउस म्हणजे गडगडाट

पाउस म्हणजे थरथराट  

पाउस म्हणजे पाणी

पाउस म्हणजे  गाणी

पाउस म्हणजे गोड आठवणी 

पाउस म्हणजे  राजा अन राणी

पाउस म्हणजे प्रेम

पाउस म्हणजे फुटबोलचा  गेम 

पाउस म्हणजे धबधबा 

पाउस म्हणजे गरम चहा 

पाउस म्हणजे नवीन आशा

पाउस म्हणजे  नवदिषा  

पाउस म्हणजे एकच गोंधळ 

पाउस तरीही निरागस नितळ

पाउस म्हणजे सप्तरंगी अर्धगोल

पाउस म्हणजे पक्ष्यांचे मधुर बोल

पाउस  हे तांडव नृत्य 

पाउस  हे प्रायश्चित्त

पाउस कुणाचा?

पाउस हा नौजावानांचा 

पाउस तर किसानाचा 

पाउस तुझा

पाउस माझा 

पाउस हवाहवासा

पाउस मनाला दिलासा

पाउस पुन्हा पुन्हा येणारा 

तेजश्री 

अर्थ

गर्दीत असताना धरला होता त्यानी हात 

स्पर्शात होती त्याच्या काही वेगळीच बात

नाते ते हवेहवेसे

करून टाकी वेडेपिसे

गर्दीतही मग एकले करणारे

एकले असताना गर्दी करणारे

निशःब्द असे ते कानी रेंगाळणारे सूर

रखरखीत उन्हात चिंब भिजवणारे उर

तुझ्या नयनातून दिसणारे ते बिन शब्दाच काव्य

मुक्या जीवाच्या कंठातून फुटणार गीत छोटस पण श्राव्य 

शब्दाला शब्द जोडून काय कोणीही बोलू शकतो

पण स्पर्शातला अर्थ फक्त आपल्याच माणसाला कळतो........

तेजश्री