चंद्रमा

गवाक्षातून डोकावणारा गरगरीत गोल 

मुख लपवित वृक्षांच्या दाटीत खोल 

स्वछच नितळ प्रकाशाचा सडा

ओथंबून वाहणारा एक घडा 

सारून दूर असंख्य कवाडे 

म्हणे मला तो लाडे लाडे 

कवेत तुझ्या मला विसावू देत 

दृढ आलिंगनात मला हरवू देत 

अतृप्त मन माझे तृप्त झाले 

मार्गालीची कात टाकून चैतन्य आले 

मग शेवटच अवघ्राण घेऊन 

गेला तो दूर दूर निघून 

अचानक झाली जाणीव एकलेपणाची 

ओढ वेड्या मोह जालाची

योजने योजने दूर असून जाणवत नाही त्याच विरह 

कारण जवळ नसूनही तो आहे फक्त माझ्याच सह 

-तेजश्री