मोह निसर्गाचा

मोहरून टाकत नाहीत मला मोहरा 
भुलवत नाही कोणताच गोड चेहरा 
हा पण ती आकाशावरची नक्षी 
अन मुक्त विहरणारे कैक पक्षी 
मनमुराद उधळलेले असंख्य रंग 
पहिल्या पावसातला तो मृदगंध 
पहाटेचा पक्ष्यांचा किलबिलाट 
मनसोक्त खळखळणारी लाट 
सांजवेळचा अस्ताला जाणारा भास्कर 
पावसातल भूतलावर पसरलेलं हिरव अस्तर 
डोंगरदऱ्यातून दुथडी भरून वाहणारी नदी 
अन हिमालयावरची बर्फाची लादी 
हिरवीगार शांत पसरलेली वनराई 
सौंदर्यानी भरलेली वसुंधरामाई 
अष्टमीची ती चंद्रकोर 
थुई थुई नाचणारा मोर 
ह्या सार्यांनी मात्र खूप खूप भुरळ घातली 
एक अनामिक अशी ओढ लावली 
- तेजश्री

सुख की दुःख?

पक्ष्यांना स्वछंदी असण्याच 

की बिनआखलेल्या रस्त्यावर आपली दिशा शोधत फिरण्याचा शाप मिळाल्याच 

माणसांना बुद्धिमान असण्याच 

की असलेली बुद्धी वापरात राहण्यासाठीच्या कष्टाचं

प्राण्यांना बोलता येत नसल्याच 

की ह्या हत्यारी माणसाला कधीच जाणीव करून देऊ शकत नाही ह्या हतबलतेच 

झाडांना स्वतःच अन्न स्वतः बनवता येत ह्याच 

की आयुष्यभर एका जागी उभ राहण्याची शिक्षा मिळाल्याच 

जीवाणुना लहान आणि साध असण्याच 

की जन्मभर जगण्यासाठी झगडण्याच 

आकाशाला असंख्य जीवांना छप्पर दिल्याच 

की कायमच टांगत राहाण्याच 

पृथ्वीला लाखो जीवांची आई होण्याच 

की सतत भ्रमंती करत राहाण्याच 

काय आहे ह्या साऱ्यांना सुख का दुःख ?

तेजश्री 

दुःख

फुटावा काचेचा चषक खळSळ

हजार व्हावी त्याची शकलं

तसच काहीस झाल

अन सार आयुष्याच बदलल  

नात आमच तुटू लागलं 

मनाला वेदना देऊ लागलं

जखमांवर जखमा करू लागलं 

असहाय्यतेच्या चक्रात फिरलं 

एक वेळ अशी होती 

झूट सारी नाती होती 

एकमेकांशिवाय जगायची 

कल्पनाच करवत नव्हती 

तेव्हा क्षण युगासारखा वाटायचा 

विरह अजिबात सहन नाही व्हायचा 

आजही क्षण युग सारखा वाटतो 

कारण क्षणोक्षणी दुःखाचा पूर येतो 

कळून जेव्हा मला चुकले 

ह्या जगात सारे एकले 

जगायचे एकुले मारायचे एकुले 

दोष देत आपलेच नशिबाले 

भोग सारे भोगावेच लागणार 

सार काही विसरावं लागणार 

दुःखावर फुंकर घालावी लागणार 

ताकही फुंकून प्यावं लागणार 

तेजश्री 

चेहरे

काही गर्दीतले चेहरे 

लक्ष वेधून घेणारे 

नजर खिळवून ठेवणारे 

भान विसरवून टाकणारे 

मनाला भुरळ पाडणारे 

समोर नसताना आठवणारे 

असताना सार विसरवणारे 

स्व अस्तित्व दर्शवणारे 

सोन्याहूनही चमकणारे 

तरीही मातीत मिसळणारे 

तेजश्री 

हात तुझा हाती हवा

थंड थंड ही हवा 

बेधुंद हा गारवा 

ऋतू प्रीतीचा नवा 

हात तुझा हाती हवा 

गुलाबी गुलाबी पहाट

सौभाग्य शोभे मम ललाट

तुजसाठीचा शृंगार घाट

हात तुझा हाती हवा 

सांजवेळचा रम्य किनारा

बरसणाऱ्या श्रावणधारा 

बेभान वाहणारा वारा 

हात तुझा हाती हवा

रात्रीचे लुकलुक तारे 

निद्रिस्त जग हे सारे 

प्रीतीचे वाहती वारे

हात तुझा हाती हवा

तेजश्री 

मैत्री

मैत्री म्हणजे सुंदर नात दोन जीवांना जोडणारं 

मैत्री म्हणजे गोड गाण हृदयाची तार छेडणारं

मैत्री म्हणजे दवबिंदू गवततृणाला बिलगणारं 

मैत्री म्हणजे चंद्रबिंदू काळोखात उजळवणारं

मैत्री म्हणजे रेशमी बंध घट्ट बांधुन ठेवणारं 

मैत्री म्हणजे मृदगंध आसमंतात दरवळणारं

मैत्री म्हणजे सूर्यबिंब नवी उमेद देणारं 

मैत्री म्हणजे टिंब वाक्याच्या शेवटी लागणारं 

- तेजश्री 

का?

ओळखीचे चेहरे एकदम अनोळखी का वाटतात ?

अनोळखी चेहरे अचानक ओळख का दाखवतात ?

विसरू पाहणाऱ्या गोष्टी नेमक्या का आठवतात ?

आठवणीत ठेवण्यासारख्या अचूक का विसरतात ?

कितीही ठरवूनही काही लोक टाळता का येत नाहीत ?

कितीही ठरवूनही टाळलेले लोक विसरता का येत नाहीत? 

अनेकदा आपण मनाविरुद्ध का वागतो ?

प्रियव्यक्तींच्याच बाबतीत आपण कडवट का होतो?

कळत नकळत आपण दुखावले का जातो ?

आपण आपला राग प्रियजनांवरच का काढतो?

कितीही वाईट वागून जिवलग माफ का करतात ?

कितीही चांगल वागून शत्रू मात्र हेवा का करतात ?

जगाच्या भीतीने आपण मन का मारतो ?

मन मारताना आपलच सुख का हिरावतो ?

ह्या का ची उत्तर काळही का देत नाही ? 

उत्तर मिळवण्यासाठी अख्खा जन्मही का पुरत नाही ?

- तेजश्री 

आकाशातली होळी

कोणतीही असो वेळ

आकाशात रंगांचे खेळ

गुलाबी पहाटे उष्ण रंग उधळला

निळ्या पृष्ठभागावर लाल केशरी पिवळा 

हळू हळू मध्यान झाली

वातावरणात उष्णता वाढली 

आकाशातला गोल पिवळा 

धगधगत्या आगीत तळपला

पांढरा काळा संगे निळ्या

ठसे सुचवती आकृत्या निराळ्या 

झाली सांजवेळ जशी 

जांभळाही साथीला येशी 

मुक्त हस्ते उधलेले रंग 

करून टाकती दंग 

उपरवाला कोणी कलाकार आहे?

न जाणे कुणावर खुश आहे? 

- तेजश्री