आयुष्याच्या वळणावळणावर मैत्रीबीज पेरले
मायेची घालून माती आपुलकीचे जल शिंपले
प्रेमाचा ओलावा जेव्हा बीजाला मिळाला
आपसूकच त्यास अंकुर फुटला
हळू हळू रोपटे मग मोठे झाले
हा हा म्हणता चांगलेच फोफावले
आयुष्याची बाग आज रसाळ फळांनी भरली
फळांची मधुर चव कायमच रेंगाळली
प्रेम आपुलकीची फळे भरभरून मिळाली
माझी झोळी मात्र ओझ्याने फाटूनच गेली
दाण्यादाण्यावर खाणारयाच नाव असत कोरलेल
आणि ही फळ चाखण्याच माझ भाग्य ठरलेलं
माझ्या भाग्यातल्या फळांबद्दल आभारी मी राहीन
मायेची भूक भागल्याच्या समाधानात जगीन
आभार मानू तरी कुणाचे ?
फळ निर्माण करणाऱ्या विधात्याचे ?
का फळ देणारया झाडाचे ?
तेजश्री
No comments:
Post a Comment