सांजवेळेला नुकत्याच उमलल्या होत्या चांदण्या
आणि हास्याचे मेघ खुलले होते त्याच्या चेहऱ्यावर
तिच्या पापण्यांवर मोती सजले होते तृप्ततेचे
दोघ विसावली होती स्वप्नाळू लाटेवर
विशाल झाडाच्या फांद्या एकमेकात गुरफटल्या होत्या
पिवळी तांबडी फुल हिरव्या खिडकीतून डोकावत होती
काळ्याभोर विशाल बटांमध्ये गुंतली होती त्याची बोट
टपोरी माणक सजली होती नाजूक चाफेकळी नाकाखाली
अन्वय शोधत होते एकमेकांच्या डोळ्यातला
गवसला अर्थ त्याप्रमाणे समाधान पाझरत होते नेत्रातून
कोवळ्या लुसलुशीत गवतावर हलकेच फिरत होते हात
हाताची बोटही एकमेकांत अगदी फांद्यांप्रमाणे गुंतली होती
उष्ण श्वास एकमेकांच्या जवळ आले होते
फुलपाखरही भिभिरात होती अवतीभवती
नविन अर्थ कळला होता त्या दोघांना
सहजीवनाचा आर्त स्वर अनुभूत होत होता .....
तेजश्री
२०.०१.२०१२
